• 06-828 470 62
  • contact@wegwijscc.nl

Tagarchief burn-out

“Denk niet aan het roze olifantje”

"Denk niet aan het roze olifantje"

En ja hoor.... waar denk je aan? Precies, een roze olifantje!

Bij SLAPELOOSHEID bijvoorbeeld, je valt maar niet in slaap, blijft piekeren en dan komt daar ook nog de gedachte bij dat het toch echt niet handig is als je niet voldoende slaapt, want morgen moet je nog zoveel... De klok tikt verder. Elke 10 minuten realiseer je je dat de klok weer dichter naar het moment toe is gekropen dat je op moet staan. Tergend. Je kunt de slaap maar niet vatten en de irritatie en piekergedachten winden zich tot een kluwe in je hoofd.

OVERSPANNENHEID, jij toch niet?? Je kon altijd de hele wereld aan! Hoe kan het nou juist jou overkomen? Je vecht ertegen, maar het wint van jou. Teleurgesteld, lusteloos en te moe om verdrietig te zijn plof je op de bank. Dit wíl je niet! Je laatste energie schenk je aan piekeren: Waarom ik? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Ben ik wel echt overspannen of stel ik me gewoon aan? Kan ik echt niet even dat stapje harder zetten? Niemand begrijpt me, ze vinden me vast overdreven.

"Denk niet aan het roze olifantje". Ergens niet aan willen denken werkt juist averechts. Het frustreert, maakt verdrietig en leidt af van het doel dat je eigenlijk wilde bereiken.

In slaap val je niet wanneer je jezelf verwijten maakt (nu slaap ik nog steeds niet, terwijl de wekker zo al gaat!) of je de minuten aftelt. Minuten aftellen kan alleen als je je ogen open hebt en in het licht van een klok kijkt. Daar is nog nooit iemand van in slaap gevallen. Hou je ogen dus vooral dicht en laat de gedachten die er zijn komen en gaan, zonder daarover een oordeel te vellen. Natuurlijk is dat lastig, maar oefening baart kunst. Ergens niet aan mogen denken is veel lastiger dan het laten zijn wat het is. Je zult zien dat je sneller in slaap valt als je ontspant en jezelf niets verwijt of oplegt en het laat zijn wat het is. Niet stiekem toch op de klok kijken hoor ;-).

Voor overspannenheid en angsten geldt in feite hetzelfde. De angst voor de angst is vaak groter dan de angst zelf. Soms zijn dingen even wat ze zijn. Bij de burn-out begeleiding hoor ik elke cliënt zeggen dat de mate van uitputting en grenzen waar zij tegenaan lopen totaal niet bij hen past. Ze vechten ertegen. Ik moet toch wel gewoon mijn huishouden kunnen doen? Ook hier komt het roze olifantje weer voorbij in de porseleinkast. Het niet kunnen voltooien van een huishoudelijke taak wekt frustratie en irritatie op, het geeft een slecht gevoel over de persoon en zijn of haar mogelijkheden en veerkracht. En dat gevoel, kost weer een hoop energie. Wat je dus al niet had. En dus gaat de volgende taak zo mogelijk nog waardelozer.

Het roze olifantje wint. Daar ga je, uitgeput en diep teleurgesteld in jezelf. Op dat moment ontstaan ook vaak angsten, die, door het inmiddels bekende roze olifantje, ook weer vakkundig ontkend worden en daardoor steeds heviger aanwezig zijn. Je vindt dat het overdreven is, al voel je de angst wel, maar je wíl het niet voelen. Angst voor sociale gelegenheden, om de straat op te gaan, terug te keren naar je werk. Het kost grote moeite en bakken energie om telkens weer dat te doen waar je eigenlijk bang voor bent. Maar je moet! Het kan toch niet zo zijn dat je echt bang bent? Je moet die doodgewone dingen toch gewoon kunnen, net als ieder ander?

Pas als het gevecht tegen het 'niet mogen denken' of 'niet mogen voelen' wordt opgegeven ontstaat ruimte voor rust en het opnieuw kunnen bouwen aan de basis. Acceptatie, durven kijken en luisteren naar jezelf en het loslaten van het oordeel van jezelf en van anderen over jou, kunnen de kluwe in je hoofd doen ontwarren. En of dat makkelijk is? Het is verschrikkelijk moeilijk. Er is misschien wel een heel leven voor nodig om die rust te kunnen bereiken. Toch hoop ik dat telkens als je jezelf iets oplegt, iets dat je niet mag denken, voelen of doen, dat je even aan het roze olifantje denkt en je realiseert dat je juist aan het roze olifantje denkt, als je er niet aan wil denken.

Burn-out in Gambia

20161016_151616Het is herfstvakantie, we besluiten naar Gambia te gaan. Op vakantie, maar wel met een missie. Antwoord krijgen op de vraag waarom we niets horen over burn-out in Afrikaanse landen en nu in het bijzonder Gambia.

Gambia is het kleinste land in Afrika. De Gambiaanse bevolking bestaat voor het overgrote deel uit moslims, een klein deel christenen en een nog kleiner deel niet-gelovigen. Moslims en christenen gaan met elkaar naar school, zijn met elkaar bevriend en hebben begrip en respect voor elkaars geloof. Wat al snel opvalt is de vriendelijke manier waarop de Gambianen met elkaar omgaan. Waar wij nog wel eens met gebogen hoofd en in gedachten verzonken voorbijgangers voorbij lopen zonder ze aan te kijken of te begroeten stellen de Gambianen zich open op en begroeten zij elkaar en kunnen zij je hand wel een kwartier blijven vasthouden als ze met je in gesprek zijn, puur uit vriendelijkheid. Toch heeft ook Gambia een donkere kant. Het is ook het land waar homoseksualiteit strafbaar is.

Het toerisme biedt de grootste inkomstenbron voor de Gambianen. Is het je gelukt om een baan te bemachtigen in een hotel, heb je een eigen winkeltje of handeltje en kun je wat verkopen in de toeristische gebieden, dan ben je spekkoper. Deze mensen werken 6 dagen in de week en moeten vaak een heel gezin onderhouden. Dat valt niet mee. Er is dan ook veel armoede in Gambia. Toch krijgen de kinderen vaak nog wel wat te eten, is het niet in het eigen huis, dan wel bij de buren of elders. De vrijgevigheid van deze mensen en de zorg voor elkaar zorgt ervoor dat kinderen bijna nooit iets tekort komen. Samen staan ze sterker. En zo zien ze dat ook. Een mooie gedachte, vind ik.

Maar dan nu terug naar de vraag: hoe kan het dat de Gambianen, met zoveel financiële druk, 6 lange werkdagen in de week, de hitte van de zon, toch geen idee hebben wat het woord 'burn-out' betekent. En ook na uitleg kunnen ze zich niet heugen ooit iemand gekend te hebben die door overspannenheid het werk niet meer kon voortzetten. Hoe kan dat? En kunnen wij wat leren van de Gambianen?

Met verschillende mensen heb ik gesproken over dit onderwerp. Gezamenlijk zijn we tot de conclusie gekomen dat de kracht van de gemeenschap waarschijnlijk een grote rol speelt; samen voor elkaar, begrip en liefde. Voldoende waardering voor het werk dat je verzet en daarnaast speelt mogelijk ook de invloed die je hebt op het werk een rol. We zien toch vaak dat een burn-out ontstaat doordat werk niet onder eigen controle en inbreng kan worden uitgevoerd. Er worden procedures en protocollen opgelegd en eigen inbreng, nieuwe ideeën en het afwijken van bestaande procedures wordt niet door elke werkgever gewaardeerd. De druk wordt zo hoog opgevoerd dat de perfectionisten onder ons zich steeds ongelukkiger zullen voelen bij de foutjes die door de hoge werkdruk ontstaan. De Gambianen voeren hun werkzaamheden met de nodige rust, controle en plezier uit. Zij weten waar ze het voor doen: eten. Vriendelijkheid wordt beloond (fooien) en de achterban is trots op wat ze doen en blij met elke cent die ze meenemen naar huis. Zij voelen zich gewaardeerd, zowel door hun klanten (de toeristen) als door hun familie.

Een compleet antwoord heb ik dus niet gehad op mijn vraag, maar ik geloof dat er een aantal speerpunten zijn waar we aan kunnen werken om het risico op een burn-out te verminderen:

  • Meer gebruik maken van de gemeenschap, er voor elkaar zijn, durven vragen om hulp en waar mogelijk hulp bieden.
  • Bewust zijn en blijven van de balans tussen geven en nemen binnen de werksituatie. Krijg je nog voldoende waardering? Zo niet, wat kun je doen om die balans te herstellen? Zorgen dat je niet langzaamaan een negatieve spiraal in gaat waarbij de balans op enig moment volledig zoek blijkt.
  • Waarom werken we? Blijf je bewust van waarom je doet wat je doet. Wegen de redenen nog op tegen wat je ervoor moet doen?
  • En lukt het niet meer om de balans te herstellen? Zoek een andere baan. Daar wachten we in sommige gevallen echt te lang mee! Zowel de werkgever als de werknemer is er niet bij gebaat als je door gaat binnen een baan waarbij de balans zoek is.

Sleutelwoord is 'balans'.

“Up and Run” Verzuimpreventie en Re-integratie Programma

Hét unieke programma waarin een combinatie van Coaching, Beweging en Voedingsadvies geboden wordt.

Fysiek en mentaal fit in 10 weken!

Psychische problemen en overgewicht

Uit onderzoek van RIVM is gebleken dat maar liefst 6% van de werknemers in Nederland last heeft van een combinatie van psychische problemen in combinatie met over- of ondergewicht. Dat zijn heel veel mensen! En vaak heeft dat ook grote gevolgen, niet alleen voor de werkgever, maar vooral voor de werknemer zelf.

Wist je ook dat wij, juist voor deze groep mensen, een prAls je hulp van een ander aanneemtachtig pakket bieden dat in de basis 10 weken duurt en waarin zij de kans krijgen hun leven om te gooien en een andere richting te kiezen? Dat zij de kans krijgen om zowel op het gebied van beweging als voeding een nieuwe weg in te kunnen slaan? En dat zij tegelijkertijd kunnen leren omgaan met trauma's uit het verleden, angsten, onzekerheden en verdriet?

Als je over- of ondergewicht hebt én je hebt psychische problemen, dan kun je in een diep zwart gat raken. Depressies, burn-out en veel verdriet tot gevolg. Mensen komen hierdoor in sommige gevallen zelfs in financiële problemen omdat zij hun baan kwijtraken of zo lang in de ziektewet zitten dat zij gekort worden op inkomsten. Werkgevers raken op hun beurt hun werknemers kwijt door ziekte en komen voor enorme kostenposten te staan. Dat willen we toch niet??

Meld je daarom nu aan voor onze veelzijdige training "Up and Run". Voor een relatief klein bedrag word je 10 weken lang op professionele wijze begeleid door een Counsellor, een beweegtrainer én een voedingsdeskundige. Laat ons jou
helpen!

NU € 1.310,= (excl. BTW) voor 25 afspraken* in 10 weken!       De actie geldt voor aanmeldingen vóór 1 september 2016

*10x CGt, 10x beweegtraining (hardlopen, wandelen, yoga of pilates) en 5x voedingsadvies en weegmomenten

En wist je ook dat deze kosten in veel gevallen vergoed worden door de werkgever of uitkerende instantie? Zij zijn er immers bij gebaat als jij weer lekker in uw vel zit.

Meld je snel aan en maak gebruik van deze fantastische kans.

Klik hier voor een link naar het Onderzoek van de RIVM

Stress, burn-out; hoe kom je er vanaf?

stress - burn-out - verdriet - huilen

Regelmatig verschijnen er onderzoeken of artikelen over het stijgend aantal werknemers dat stress op de werkvloer ervaart. En niet alleen stress op de werkvloer. Laten we de druk die we ervaren vanuit het thuisfront niet uitvlakken! Er moet gezond en gevarieerd gegeten worden, we moeten allemaal sporten, kinderen moeten niet alleen naar school, maar er moeten ook nog allerlei ouder-activiteiten worden uitgevoerd en je hulpbehoevende ouders kunnen niet meer terecht in verzorgingscentra, maar moeten zo lang mogelijk (liefst veel langer dan mogelijk) in hun eigen woning blijven wonen.

Bedrijven maken met enige regelmaat een ‘efficiencyslag’. Zo noemen ze dat. Er moet zoveel mogelijk werk verricht worden door zo min mogelijk werknemers. Als blijkt dat werknemers door de druk vanuit de werkgever en de malle molen van ‘het gewone leven’ omvallen, blijkt zo’n efficiencyslag toch niet zo efficiënt als gehoopt. Zo’n ‘efficiencyslag’ heeft vaak niet alleen invloed op de druk die ontstaat op overgebleven collega’s die alsnog hetzelfde werk moeten verrichten, maar de constante dreiging je baan te kunnen verliezen geeft mensen ook nog eens een onveilig gevoel. En wat levert dat op? Een hoop stress dus.

Een werknemer met een burn-out is gemiddeld maar liefst 189 dagen ziek. Een zieke werknemer kost de werkgever zo’n € 250,= per dag. (bron: MKB service). En de werknemer zelf zit in die 189 dagen niet voor niets thuis. Het gevoel van lusteloosheid, je nergens meer toe kunnen zetten en het gevoel van opgebrand zijn gun je je ergste vijand niet. En dan komt daar nog eens bij dat het voor bedrijven ook nog eens voor een enorme kostenpost zorgt. Voorkomen is dus, zowel voor de werknemer als voor de werkgever, beter dan genezen!

Eenmaal in of op weg naar een burn-out lijkt er bijna geen houden meer aan. Toch is er iets dat kan helpen als je in zo’n situatie zit: beweging.

Maar waarom helpt beweging nou zo goed? Je hersenen zijn een complex orgaan waarin miljarden neuronen allemaal een functie hebben. Om je goed te kunnen voelen is een goede balans nodig van verschillende stoffen die we neurotransmitters noemen. Neurotransmitters zijn stoffen die ervoor zorgen dat de neuronen met elkaar kunnen communiceren. Neurotransmitters die een grote rol spelen in gevoelens van welbevinden zijn onder andere dopamine, serotonine, endorfine en GABA. Maar wat doen al die stofjes precies met je?

Dopamine zorgt ervoor dat je assertiever wordt op zowel fysiek, mentaal als emotioneel vlak. Het zorgt ervoor dat je je kunt concentreren, het zorgt voor daadkracht en is een belangrijke neurotransmitter voor vermindering van angstgevoelens. Heb je stress of een slaaptekort, dan raakt de dopamine verlaagd en ontstaan problemen als emotionele labiliteit, vergeetachtigheid en verlies van concentratie. Intensief bewegen verhoogt de dopamine weer.

Serotonine zorgt voor een gezonde eetlust, een gevoel van tevredenheid, spieropbouw, een natuurlijk slaappatroon (reguleert het vrijkomen van melatonine), het geheugen en het denkvermogen. Serotonine bevindt zich voor het overgrote deel in de maag en darmen. Mensen met een tekort aan serotonine hebben dan ook vaak last van het maag-darmkanaal. Daarnaast heeft een tekort aan serotonine grote gevolgen voor het gevoel van welbevinden. Stemmingswisselingen, depressie, agressie en boosheid, angstaanvallen en verlaagd zelfbeeld zijn slechts een aantal gevolgen die een te laag serotonineniveau kan veroorzaken.

Endorfine is het natuurlijke ‘feel good’ stofje. Het zorgt er o.a. voor dat we pijn minder scherp ervaren. Het wordt aangemaakt als je verliefd bent, maar ook tijdens het sporten.

GABA is een natuurlijke angstremmer. Het zorgt ervoor dat andere neurotransmitters die voor opwinding en paniek zorgen minder snel afvuren: GABA zorgen dus voor een gevoel van kalmte. Een natuurlijke manier om deze hersenstoffen op te wekken is het beoefenen van yoga of meditatie.

Voor alle neurotransmitters geldt dat het belangrijk is dat ze in balans zijn met elkaar.. Om ervoor te zorgen dat die balans gecreëerd wordt is het natuurlijk altijd verstandig om gezond en gevarieerd te eten. Geraffineerde suikers kunnen een grote invloed hebben op de aanmaak van neurotransmitters. Maar behalve letten op je eetpatroon is het ook belangrijk om te bewegen. Tijdens het bewegen worden de hersenen geprikkeld, wat ervoor zorgt dat er meer grijze massa wordt aangemaakt in de hersenen. Professor Scherder legt hierover wat uit in dit artikel. Bewegen zorgt er ook voor dat de aanmaak van bovengenoemde neurotransmitters wordt gestimuleerd én dat er een betere balans ontstaat.

Wanneer je dus in een periode van stress zit of misschien zelfs wel al een burn-out hebt, dan helpt het je als je gezond en gevarieerd eet (zonder al teveel geraffineerde suikers) en dat je beweegt.

Hoe zorg ik dat het niet nog een keer gebeurt? Dan komen we nog op het laatste punt: Hoe is het zover gekomen? Welke patronen hebben ervoor gezorgd dat er grenzen overschreden konden worden? En vooral, wat kun je eraan doen om te zorgen dat het je niet meer overkomt? Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat Cognitieve Gedragstherapie (CGt), het in kaart brengen en aanpassen van gedragspatronen die niet helpend zijn, vaak beter helpt dan medicatie. Het geeft een goed inzicht in de huidige patronen en een leert je hoe je zelf invloed kan hebben op hoe je om gaat met situaties.

Wegwijs Counselling & Coaching heeft de training "Up and Run"ontwikkeld voor mensen die veel stress ervaren en/of een (dreigende) burn-out hebben. De training is eveneens uitermate geschikt voor mensen met een depressie. De training duurt in de regel 10 weken. Afhankelijk van de behoefte van de cliënt wordt een pakket samengesteld uit de volgende onderdelen:

  • Cognitieve Gedragstherapie
  • Beweegtraining (keuze uit: hardlopen, wandelen, yoga of pilates of een combinatie)
  • Voedingsadvies / Gewichtsconsulente

Wil je meer weten over deze training? Kijk dan op www.wegwijscc.nl/up-and-run